Monday, July 2, 2018

කෙටිම කෙටි - තැඹිලි පාට මතක

නුහුරු තැනකට ගිය විටදී මගේ පුරුද්ද හැකිතාක් වචන ගනුදෙනු අනුන්ගේ පිටේ ගසා ගොළුවෙකු සේ කරබාගෙන බලා සිටීම . නමුත් මා සමග සිටින අනිකා මිනිස්සුන්ගේ මූණක් බලා කතා නොකරන මා වැනිම අහන්කාර ගල්බමුණෙකු වූ විට ක්ෂණිකවම තත්ත්වය සියතට ගෙන, කට කණේ ගිය සිනාවන් පා වෘත්තීය මට්ටමේ කතා කාරයෙකු වී වටපිටාවේ තත්ත්වය පාලනය කර ගැනීම මගේ පුරුද්ද . එවැනි "ටෝක් කිරීමේ" සහ "ටෝක් දීමේ" උපන් හැකියාවක් තිබුනද බොහෝවිට එය කම්මැලි වැඩකි!


සාමාන්‍යයෙන් මා ආගිය විස්තර කතා කරන්නේ කතා කරන්නට වෙන දෙයක් ඇත්තෙම නැති වෙලාවක කතා කරන්නට සිද්ධ වූ විට . ඇල්ලපුංචි සිරීපාද කන්ද මුදුනේදී මේ තැඹිලි මාමාව හම්බුනේ මා ඔහේ බිම තණකොළ ගොල්ලක් උඩ ඇලවී හොඳ ඇලට් එකක් ගහගෙන උන් වාගේ වෙලාවක .

මාමා කියන හැටියට උපන්ගම කුරුණෑගල පැත්තේ . බණ්ඩාරවෙලට පැන විත් තිබුණේ අසූ තුනේ ජූලි කලබල කාලයේ වන අතර දැන් කුරුණෑගලට යන හැටි මතක නෑ ලු .එකසිය පනහටත්, සීයටත් විකුණන සියලුම තැඹිලි මිලට ගන්නේ අසූව ගානේ එකම මිලකට ලු . කන්ද උඩට වරකට ගෙඩි විස්සක් තමන් , ගෙඩි හතළිහක් ගෝලයෙකු උස්සාගෙන එනවාලු . අන්සබාගේ නොහැදුණා නම් තමන්ටත් හතළිහක් උස්සාගෙන එන්න තිබ්බා ලු . පැත්ත පළාතේ ලේසියෙන් හොයන්නට නැති තැඹිලි මාතරින් ගෙනවිත් කන්ද උඩ තබාගෙන විකුණන වෙළඳාම සරු ලු . මාතර ඉඳන් ඇල්ලේ කන්ද මුදුනකට තැඹිලි ගෙනවිත් ලැබෙන ලාබයෙන් ළමයි දෙන්නෙකුම ඉස්කෝලේ යනවාලු . තැඹිලි කෝම්බ පලා,කපා වළලන්නට අවසර දී ඇතත් සියල්ල හවසට කන්ද පහලට ගෙන යනවාලු .

ෆොටෝව ගන්න උවමනා වුණේ හොරෙන් වාගේ වුනත්, ෆොටෝව ගන්නවා දකින විට අත්දෙක සරමෙන් පිසදාගෙන කැමරාවට මුහුණ දුන්නේ මේ විදියට . පසුගිය වසරේදී රිය අනතුරකින් ආබාධිත තත්ත්වයට පත් වූ මගේ කකුල නුහුරට තබමින් මා නොන්ඩි ගසනවා  දැක,  සමුදෙන  මොහොතේදී  ගැන මගෙන් විමසු විට මා කීවේ කන්ද පහලදී කකුල පෙරලුන බව .




Thursday, June 21, 2018

කෙටිම කෙටි-ප්ලේන්ටි සහ අමරිකානෝ



බැරිස්ටා හරි කොහෝ හරි ගිහින් කපචිනෝ එකක් අමරිකානෝ එකක් ගහන එක ආතල් එකක් නෑ කියල මොකෙක් හරි කියනවා නම් ඒක මහා කුප්ප මෝඩ කතාවක්. ගම්ගොඩක ලෑලි බංකුවක ඉඳන් ප්ලේන්ටියක් ගහන එක ඊට වඩා ආතල් කියලා කියනවා නම් ඒකත් ඉතින් ඊට නොදෙවෙනි ගොන් කතාවක්. (එහෙම කියනවා නම් ඒක ඉතින් ඔය බුකි පේජ් කාරයෙක් ලයික් ටිකක් ලයින් කරගන්න කියන කතාවක් තමයි)

හොඳ දේශීය මල් වට්ටියකට අත ගහලා චන්ද්‍රගත වෙලා, පාවෙලා වගේ හොඳ කොෆි ෂොප් එකකට ගිහින් අර සීනි පැකට් ඔක්කොම කලවම් කරලා අමරිකානෝ එකක් ගගහා, පැය දොළහක් විතර ගත වෙන්න ඇති කියලා හිතෙන පැය දෙකක් ගත කරන එක වෙනම ආතල් එකක්. (මම මේ නීති විරෝධී දේවල් ප්‍රමෝට් කරනවා නෙවේ) වගේම, හොඳ කට්ටක් කාලා, බංකුවට බර වුන ගමන් ඇඟේ පතේ අමාරු ඔක්කොම නිදහස් වෙලා යන උගුරේ පතුලෙන්ම එන ආආහ්හ්ර්ර්හ්හ් සද්දයක් එක්ක, "ප්ලේන්ටියක් දාන්ඩ මාමා" කියලා ප්ලේන්ටියක් ඕඩර් කරලා, හොඳට පැද්දී පැද්දී ප්ලේන්ටිය ගහන එක වෙනම ආතල් එකක්.. සසදන්න බැරි, අසමසම, එකකට වඩා අනික හොඳයි කියන්න බැරි එකිනෙකට වෙනස් සුපිරිම අත්දැකීම් දෙකක් තමයි .

දෙමෝදර ආරුක්කු නවයේ පාලමට කිලෝමීටරයක් මෙහා කාර් පාක් එක තියෙන්නේ ඇයි කියන කාරනාව මොලේට ප්‍රොසෙස් වෙන්න චුට්ටක් පරක්කු වුන නිසා, බ්‍රේක් උණු වෙලා වැක්කෙරෙන්න ඉඩ තිබ්බ අංශක හැත්තෑවක අසූවක කන්දේ වංගු කීපයක්ම බයික් එක ඇදලා, ප්‍රපාතේ දැක්කම පණ එපා වෙලා බයික් එක ලගේජ් එකත් එක්කම කැලයක් අස්සේ ගහලා,පාලම බලලා ඇවිල්ලා බයික් එකත් කන්ද පහලට බාගෙන, හොඳ පණ ගිහින් උන්න වෙලාවක මගේ ගමන් සගයා ගහපු ප්ලේන්ටිය තමයි මේ.

ඒක අර මුලින් කිව්ව ආතල් දෙකටම වඩා වෙනස්,වෙනමම ආතල් එකක්!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...