මගේ දිනපොතේ අද රෑ ලියන්නේ...

"කවදාක හෝ

එක්තැන් වෙලා..
සුව හා සුසුම්
සම සේ දරා,
අත්වැල් බැඳන්
යමු ජීවිතේ..."

ඒ කී වදන්, බොල් හීනෙකී...

"... අප පෙම් කතාවේ, අවසානයයි..
මම නේන හෙට ඔබ, මනමාලියයි..."

පාසල් සමේ, අපි දෙන්නගේ,
නම් කුරුටු ගෑ, කඩදාසි මේ
ගිනි අවුලුවා නටඹුන් පෙමින්
අපි වෙන් වෙමූ, දෛවය ලෙසින්..

මගේ දින පොතේ, අද රෑ ලියන්නේ
අප පෙම් කතාවේ, අවසානයයි..

සමහර දේවල් ගිණි අවුලුවලා  විනාස  කරනවට  වඩා  හොඳයි, බලන්න  ඇත  තියලා  ගන්න  දුරකම  තිබ්බත්, ආයේ  ඒ දිහා  නොබලාම  ඉන්න එක.. 

තිබ්බ  විදියටම, ඔහේ තියෙද්දෙන්...

මළ ගිය ඇත්තන්ගේ වැලන්ටයින් දා

පහුගිය පෙබරවාරි දා හතර වෙනිදා රාත්‍රියේ, ඒ කියන්නේ 2016 අවුරුද්දේ ආදරවන්තයන්ගේ දවසේ සිද්ධ වුන සිද්ධියක්, ටික දවසකට පස්සේ මේ අඩවියට මේ විදියට එකතු කරනවා.. 

__________________________

මට එතනට යනකොට දැනුනේ මස් කඩයක් ඇතුලට යද්දි දැනෙන නාහේ විනිවිද යන සංවේදනයමයි.. ඒක එන්නේ විසිරුණ ලේ වලින්ද, නැත්තම් රතුපාට මස් එක්ක කැකෑරිලා ගිය කහපාට මේද පටකයෙන්ද කියන්න මං දැනන් උන්නේ නෑ.

හැබැයි දෙනෝදාහක් කෑ කොස්සන් අතරේ මේ ඔලුව කඳෙන් වෙන් වෙලා මැරිලා ඉන්නේ මනුස්සයෙක් කියන දේ විතරක් මගේ ඔලුවට සංනිවේදනය වෙලා තිබුනා.

දුම්රියෙන් බැහැලා 'කඩිමුඩියේ' දුවන් ආපු මිනිස්සු වගේම තාමත් ටාං ටාං ගාන රේල් ගේට්ටුවට හිර වුන වාහන රන් එකේම දාලා දුවන් ආපු මිනිස්සුත් එතන පිරිලා ඉතිරිලා උන්නත්, විනාඩි ගණනාවක් යනකං කාගෙන්වත් ක්‍රියාවක් පේන්න නෑ.

ඩිකැප්‍රියෝ හෙළ සිනමාවේ සලකුණක්-විශේෂ හෙළිදරව්ව

ඔබ නොදත් ඩිකැප්‍රියෝ නම් හෙළ වැසියා

ලියනාඩො ඩිකැප්‍රියෝ ඔබ හඳුනන්නේ ටයිටැනික් (titanic) හී ජැක් ලෙසම පමනක් වූවාට කමක් නැත. නමුත් ඔහුට හිමිවීමට තිබූ ඔස්කා සම්මානය දශකයකට පමන පසුව හෝ ඔහු අතට පත් වු මෙම අවස්තාවේ ඔබ නොදත් ඩිකැප්‍රියෝ ගැන මෙම සටහන තබන්නේ ඔබත් මමත් මෙතෙක් කල් නොදැන සිටි ඩිකැප්‍රියෝ නම් ඔහු ගැන කියන්නටය.

ඔහු අද්විතීය සිනමාතරුවක් බවට විවාදයක් නැත. නමුත් ඔබ දන්නවාද ඔහු අප රටට දරණ නෑකම මෙන්ම බෞද්ධාගමිකයෙකු වීමට හේතුව? ඔස්කාසම්මාන ලාභී ඩිකැප්‍රියෝ යනු අපට ලේ නෑකම් දක්වන හෙළයෙකු බව ඇසූ විට ඔබ පුදුමවනු නිසැකය. එසේම ඉන්ග්‍රීසි හඬ කැවූ සිනමා තරුවක ජීවන අන්දරය වටා ගෙතුණු ද කැම්කෝඩර් නම් සිංහල වෘත්තාන්ත සිනමාපටයක ද එතුමා ආරාධිත රංගනයක යෙදී ඇත.

නිදහස් අධ්‍යාපනයේ පියා?

ඩිකැප්‍රියෝගේ මව හෙලේනා ශිරන්ති මැනිකේ ඩිකැප්‍රියෝ යනු ශ්‍රී ලාංකේය නිදහස් අධ්‍යාපනයේ පියාණන් වන C.W.W.කණ්නන්ගර මැතිතුමාගේ නැගෙනියගේ දෙටු දියණියයි. ඇය 1966 වර්ශයේ විවාහයෙන් පසුව වහාම ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය වෙත යන්නේ සිනමාව හැදෑරීමටය. නමුත් අවාසනාවකට මෙන් ඇයව ප්‍රධාන චරිත වෙනුවෙන් තෝරා නොගැනෙන්නේ ඇය හෙල කුල සිරිතට අනුව හැදුන යුවතියක බැවින් නූඩ් (nude) දසුන්වලට පෙනී සිටීම ඇය ප්‍රතික්ෂේප කල නිසා ය. එයින් නොසැලුන ඈ විවාහයෙන් පුතෙකු පතන්නේ එකී අභියෝගය ජයගත හැකි සිනමා තරුවක් ලොවට දායාද කිරීමට ඇයට ඇති එකම බලාපොරොත්තුව නිසාය.

කැප්‍රියෝ හෙලබිමට

ඒ අනුව 1974 නොවැම්බර් 11 වැනිදා උපත ලබන මෙම හෙල ලේ(සිංහ ලේ නොවේ) ඇති දරුවා කුඩා කල සිටම සිනමාවට යොමු කරන්නට ඔහුගේ මව පියවර ගත්තා ය. පලමුව ළමා ශිල්පියෙකු ලෙස hey lion dude charlie සිනමා සිත්තටමට ආලෝකය සැපයූ ඔහු 1986 වසරේ හෙල බිමට නැවත එන්නේ ඔහුගේ උරුමය හිමි කර ගැනීමට ය. කොළඹ නාරාහේන්පිට ශ්‍ර්‍රි අභයාරාම පුරාණ රජ මහා විහාරාධීශ්වර පූජ්‍ය කුරක්කන්දෙනියේ මිහිඳු හිමියන්ගෙන් පන්සිල් සමාදන් වන ඔහුට අනතුරුව රුක්මණී දේවී, ගාමිණී සහ මාලිනී ෆොන්සේකා ආදී රංග විශාරදයන්ගේ ඇසුර ලැබීමට භාග්‍යවන්ත විය.

ටයිටැනික් ජනප්‍රිය වුනේ බෞද්ධයෙකු වූ නිසා?

 පන්සිල් සමාදන්ව බෞද්ධයෙකු වූ පසු පෙරලා ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයට ගිය පසුව සිදුකල පලමු රංගනය වන ටයිටැනික් සිනමා සිත්තම ඔහුව ලෝක ප්‍රකට කරන්නේ ඔහු නොසිතූ අන්දමට ය. වරක් ඔහු මේ ගැන පවසා ඇත්තේ මෙවැනි අදහසකි.

විජයග්‍රහණයේ හෙළ නද

"මම හෙළ වැසියෙක්. ලංකාවට ගිය පසු මගේ සිරුරේ හෙල ජවය මා හඳුනාගත්තා. එසේම රූගතකිරීම් අතරතුර කේට් වින්ස්ලට් සමග තිබූ නිරුවත් දර්ශන නිසා අපේ මිතුදම පළුදු නොවූයේ මා තුල හෙල බොදු ගති තුලින් ඉස්මතු වූ ගුණ දහම් පැවතුන නිසායි'

ඔහු කී අයුරින්ම මේවර ඇකඩමි සම්මාන උලෙලේදී ඔහුගේ ලඟම මිතුරිය වන ටයිටැනික් හී රෝස් හෙවත් කේට් වින්ස්ලට් ඉතා හැඟීම්බරව බලා සිටීමෙන් ඔවුන් අතර පවතින නොකැලැල් මිතුදම ඒ ගැන සාක්ශි දරනවා ඇත.

හික්මීමත් සාර්ථකත්වයත් හෙල ලෙය තුල ගැබ්ව ඇති බවට ඩිකැප්‍රියෝ ගෙන එන්නේ ජීවමාන සාධක බව නොඅනුමානයි. හෙලයෙක් වීම ගැන ආඩම්බරයිනම් ශෙයා කරන්න.

ගවේශනාත්මක තොරතුරු වාර්තාකරණය බුද්ධි ප්‍රබෝධ කරුණාරත්න.

ඒ කී වදන්, බෝල් හීනයක් නොවේ මැයි...

විටෙක මා හැඬවූ, විටෙක මා සැනසූ,

විටෙක මා කල්පනාවේ නිමග්න කරවූ,

ලෝකයේ කොයි හෝ මුල්ලක 

තාමත් ඇතියැයිම හිතෙන

පිටු දහ අට විස්ස දිග හසුන් මහ ගොඩකට

මට පූර්විකා සැපයීමටමදෝ

අපූරු නිමැවුම් අකුරු කල,

ආචාර්‍ය අජන්තා රණසිංහ නම් 

සොඳුරු වදන් ගලපන්නානෙනි, 

පුවත්පත් කළාවේදියානෙනි,

ඔබට නිවන් සුව පතමි.

පින්තූර ගෞරවය, සහන කසීර වික්‍රමසිංහ සහෝදරයාගේ බුකි වෝලයෙන්

විශේෂ මතක සටහනක්, අනාගත සැමරුම් පිණිසම

අවුරුදු දහයකට කලින් එක පාරක් විතරක් කියවපු, හැබැයි අදටත් ගිරවා වගේ එක හුස්මට කියන්න පුලුවන් දත්ත මගෙ ඔලුවේ තියෙනවා, ඒත් එහෙම උනත් දැන් පොඩ්ඩකට කලින් කියවපු දෙයක් ගැන කිසිසේත්ම මට මතක නැති වෙන්න පුලුවන්.

හැමදේම ඇතුලේ පර්ෆෙක්ශන් හොයපු, වැදගත් වැඩක යෙදුනත් නැතත් මේසේ උඩ දූවිලි බිංදුවක් නැතිව තියෙනවා දකින්න ඕනෙ වුන කෙනෙක් වෙච්ච මම,වෙලාවට වැඩ නොකරන උන්ව පෙන්නන්න බැරි වෙලා උන්න මම අද තනිකරම ඒවාගෙ අනික් පැත්ත.

මට වැදගත් නෑ පොලවේ ඉඳන් ඉරට තියෙන දුර, ලීටරේට මිලිලීටර් ගණන, හැබැයි මං මැරෙන්න කලින් ඒ දත්ත දෙකෙන් එකක් හරි ඕනෙ වුනොත්, ඕනම වෙලාවක මට ඒ දේවල් බලාගන්න විධි ඕනේ තරම් තියෙන විත්තිය මම දන්නවා.

හැබැයි ඔය අතරේ මම තේරුම් ගත්ත එකම දත්තය තමයි, මගෙ ඔලුව හැදිලා තියෙන්නේ දත්තවලින් පුරවලා සිස්ටමැටික් විදියට සමාජයට මුදා හරින්න නොවෙන විත්තිය.

සමහරවිට ශිෂ්‍යත්ව විභාගෙන් සිරා දිස්ත්‍රික් සාමර්ථයක් ඇතිව ආනන්දෙට එවලා, සාමාන්‍ය පෙලට ඒ අටකුත් ඇතුව උසස් පෙලට එවලා උසස් පෙල පන්තියේදිත් පන්තියේ දෙවෙනියා පවා වෙද්දී මගෙ ලඟ උන්නු මිනිස්සු,අම්මා බලන් උන්නේ මං මෙහෙම බොහීමියානු වැසියෙක් වෙයි කියලා නෙවෙයි වෙන්න ඇති.

ඇතුලකට වෙලා කවුරුත් උගන්නන දෙයක් අහගෙන විභාගයකට එන උත්තර ටිකත් ඒ විදියටම අල්ලගෙන ලියලා අමුතු ලල් එකක් ගන්න ආතල් එක මට අවුරුදු දහ අටක් විස්සක් යද්දී එපා වෙලා ගියා. අද වෙද්දී, ඉන්නේ තනියම නෙවේ නම් පුටුවක් උඩට වෙලා ඉන්නවා කියන වැඩේ අමාරු වැඩක් නෙවේ,කරන්න බැරි වැඩක්.

වැලන්ටයින් කතා හතරක්

මගේ වැලන්ටයින් කතා හතර

_______________________________

අංක එක

"ඔයා වැලන්ටයින් සමරලා තියෙනවද?"
"ම්ම්හු. ඔයා?"
"නෑ!"

"ශා!! අපි දෙන්නා මේ පාර සමරමු!"
"හා!"

ඉතිං කෙල්ලගෙන් කොල්ලට රතු රෝස මලකුයි, ටෙඩියෙකුයි හම්බුනා.
ලොකූ... රෝස මලක් අලවපු කාඩ් එකකුත් එක්කම...

කෙල්ලටත් ඉතිං මේසේ උඩ තියන පෙට්ටගමක් වගේ පෙන්සිල් හෝල්ඩර් එකක්. ඒක තෝරගන්නෙත් යාලුවෙක්ට කියල,බෝම අමාරුවෙන්.

දෙන්නට හම්බෙන්න නම් බැරි වුනා. ඉතිං තෑග්ග ගියේ යාලුවෙක් අතේ.

කෙල්ල අද වෙන්න දොස්තර නෝනා කෙනෙක්.
කොල්ලා පත්තරකාරයෙක්.

අද ඒ දෙන්නා ඉන්නෙත් රටවල් දෙකක.

_______________________________

අංක දෙක

බ්‍රේක් අප් වීමෙන් පසු..

 

"උඹව නොලැබුනොත් මං මැරෙනව, මට වෙන කවුරුත් ඕනෙ නෑ, උඹයි මගේ පණ"

මෙහෙම කිව්ව උන් අපි නැතුව මළා නම් අද උනුත් නෑ, මේ අපිත් නෑ මචං!

ඉතිං එහෙම කියන එක මේ සර්වපිත්තල ලෝකෙ වෙට්ටපිත්තල කතාවක් ද? අපෝ නෑ. ඇයිද කියලා කිව්වොත් ඕනම කෙනෙක් ඔය ටෝක් එක අනේක ස්වරූපවලින් එකෙක්ට දෙන්නෙක්ට වඩා වුණත් දීල තියෙනවා..

මගෙ ජනේරුව! දෙදාස් පහලවට නැවත ගියෙමි!!

දෙදාස් පහලව අවුරුද්දේ ජනේරුව,පෙබරවාරිය සහ අවසාන වශයෙන් මාර්තු මාසයේ දිනපොතේ තියලා තියෙන සටහන් එක්ක බලද්දී ඔක්තෝබර්, නොවැම්බර් සහ දෙසැම්බර් එක්ක තියලා තියෙන සටහන් ගැන දැනෙන්නේ පුදුම සතුටක්. නිවාඩු ප්‍රශ්නයක් නිසා රස්සාව නැතිවෙන තැනටම වැඩ කෙරිලත්, අන්තිමේ ඒක බේරුණ ඒකෙන් මම පුදුම විදියට ඔලුව ඉස්සුවා. :) බේරුනා නෙවෙයි ඇත්තටම,බේරලා දුන්නා. ඉතිං ඒකත් ලොකු හේතුවක්, ආයතනික වශයෙන් නැතත් ඔතන මානව සම්පත ගැන මම බැඳීමක් ඇති කරගත්තා නම්..

කවදාද කියලා දැනගන්න කිසිම සටහනක් දිනපොතේ නැතත්, වේගෙන් ඔලුව බිත්තියේ ගහගෙන හයියෙන් කෙඳිරි ග-ගා උන්නු අගෝස්තු මාසයේ දවසකුත්, ඔක්කොම දමලා ගහලා රෑ දොළහට විතර රේල් පාර දිගේ හෙමීට ඇවිදන් ගිහින් හිත එකලස් කරගත්ත ජුලි මාසේ දවසකුත් වගේම පුංචි එක සටහනක් ඉතුරු කරලා තිබුණු, බස් එකේ යන ගමන් හරියටම කටුනායකදී ඇහැරිලා නොදැනීම දිග හුස්මක් එලියට පැනලා විසි වුනු මාර්තු දාහතර-වෙනිදාවකුත් ඇරෙන්න දවසකට දෙකකට වඩා එක දිගට හිතේ දුකක් රැඳුන දවසක් නම් ගිය අවුරුද්දේ තිබුනේ නෑ. කැළණි වෙහෙර ළඟ බෝ මළුවේ කොයි තරම් ඉන්න ආසා කලත්, එතනට වඩා කිසි පින්වතකමක් රැඳිලා නැති වුනත් ඊට වඩා නිස්කලංකකම රැඳුන, මඩත් එක්ක මිනිස්සු විසි කරපු කුණු රැඳිලා තියෙන කැළණි ගඟ අයිනේ රැඳිලා තියෙන නිස්කලංකකම, ගිය අවුරුද්ද පුරාවටම මගේ ඔලුව ඇතුලේ තිබ්බා. මිනිස්සු විසි කරන කුණුත් එක්කම, සමහර විට මානව වර්ගයා පරිනාමය වෙන්නත් කලින් ඉඳන්ම ඒ ගඟ ගලාගෙන ගිය විදියටම වෙන්න ඇති, දැනුත් ඒ ගඟ ගලන්නේ, මං කල්පනා කළා.

නිස්කලංකකම ජීවිතේට එකතු කරන වටිනාකමක් නෑ, ඉතිං මනුස්සයෙක් විදියට නම් ගිය අවුරුද්දේ මම ඉස්සරහට ගියා හිතන්න අමාරුයි. සමාජ ජීවියෙක් විදියට හරියට කළුවර මුල්ලක ගුලි වුන කලුපාට බලු කුක්කෙක් වගේ පොඩ්ඩක් නොපෙනී ඉන්න ගතියක් පෙනුනා වගේම නිතර දෙවේලේ ආශ්‍රය කරන රවුම නොසෑහෙන්නම පුංචි වුණා. පුංචි රවුම් හරි අපූරුයි, ආදරනීයි. මම හැමතිස්සෙම ඒ ගැන කල්පනා කරන්නත් ආඩම්බර වෙන්නත් පටන් ගත්තා. හැබැයි මගේ ජිවිතේ ඕන රහසක් මෙන්න මූ දන්නවා කියන්න තරම් කෙනෙක්, කොහෙත්ම ලං වුනේ නෑ. උන්නු එවුන් ටික පණ වගේ ලං වුණ එක විතරක් සිද්ධ වුණා.

ගිය අවුරුද්දේ උපන්දිනේට ජීවිතේ පලවෙනි වතාවට කේක් එකක් කැපුවා! ඉතිං එහෙම දෙයක් වුනේ මං දැනුවත්ව නෙවෙයි, හැබැයි මතක් වෙන ගානේ පුදුමාකාර හිනාවක් මගේ මූණේ ඇඳෙන අපූරු දවසක් එදා මට හම්බුණා. 'අද මගේ උපන්දිනේ' විත්තිය හැන්දෑවේ හය වෙනකන් මතක් නොවුණු උපන්දිනයක් වගේම, දවසෙම බුම්මගෙන රවාගෙන උන්නු උපන්දිනයක් වගේම මේ වගේ උපන්දිනෙකුත් තියෙන්නම එපැයි! මං කල්පනා කළා.

කියන්න එපැයි, දෙදාස් දාහතරේ අග අම්බ බේබද්දෙක් වීමේ ලක්ෂණ පහල වෙලා දෙදාස් පහලවේ කටේ තියාගෙන ගහන එකෙක් බවට පත් වෙලා, සමහර දාට එක රැයට සිගරැට් 15ක් උරණ එකෙක් බවටත් පත්වෙලා අන්තිමේ මම'ම ගැලවුනා! මොන බොරු වැඩක්ද මේ? මං කල්පනා කරන්න පටන් ගත්තා. ඇබ්බැහි වෙනවා?? හිත තමයි හැමදේටම, මේ මංහොඳට ඉන්නේ මුකුත් නැතුව? මං හැමෝගෙන්ම අහනවා දැන්!

දෙදාස් දාසය උදා වුනේ මගේ ජන්ගමයා මට ආයුබෝවන් කියාගේනමයි. මුල් දවස් ටික මොනා වෙන්න යනවද හිතාගන්න බැරි මට්ටමක තිබ්බත්, දෙදාස් දාසය නම් අපූරු අවුරුද්දක් වෙනවා කියලා අදට ගෙවුන සති තුනේ හොඳටම දැනුනා. කවුද දන්නේ, මේ අවුරුද්ද සමහර විට ජීවිතේ වෙනස්ම අවුරුද්දක් වෙන්න පුළුවන්!

රෑ දොළහා එක පනිද්දී හිතේ එකතුවෙන දේවල් 'පාපොච්චාරණය' වෙනවා හොඳටම වැඩියි, ඉතිං ඔන්න ඔහේ බුකියට මේ විදියට අත ඇරලා දැම්මා.. :)